Bajki terapeutyczne

Pewny siebie jednorożec

Był sobie kiedyś jednorożec Maro, który bardzo przejmował się opinią innych. Cokolwiek robił, zawsze myślał o tym, co powiedzą inni. Każde zajęcie i każda rozmowa sprawiały mu ogromną trudność, ponieważ Maro zawsze zwracał uwagę na sąsiadów. „Tak nie może być, wkrótce oszaleję, jeśli będę ciągle myślał o tym, co sądzą o mnie inni” –– powtarzał sobie jednorożec, ale nie potrafił się przemóc. Pewnego razu Maro tak bardzo się zdenerwował, myśląc o opiniach innych jednorożców, że nawet zachorował. Maro zadzwonił po lekarza i do jego przybycia pozostawał w łóżku. Lekarz okazał się mądry i niemal natychmiast zrozumiał prawdziwą przyczynę choroby naszego bohatera. –– Czy często boli cię głowa? –– zapytał lekarz. –– Bardzo często –– odpowiedział Maro. –– A często martwisz się tym, co pomyślą o tobie inni? –– Prawie zawsze –– odpowiedział jednorożec z goryczą. –– Wszystko jasne. Ta choroba pojawiła się w twoim ciele, żeby twoja głowa mogła choć trochę odpocząć –– powiedział lekarz. –– Odpocząć? Ale od czego? –– zdziwił się Maro. –– Od mnóstwa myśli, które nieustannie ją przepełniają. –– I co mam zrobić? –– Spróbujmy przeprowadzić eksperyment. Przez jedną minutę będę myślał o tobie dobrze, a przez drugą –– bardzo źle. A ty spróbujesz odgadnąć, w którym przypadku myślałem o tobie dobrze, a w którym –– źle. Umowa stoi? To zaczynamy.

• #7–9 lat
• #9+ lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #strachy i lęki
• #emocje
• #samoocena
• #zmiany w życiu

Zajączek, który nic nie robił

Był sobie kiedyś zajączek, który całymi dniami nic nie robił. Nie dlatego, że nie chciał, ale dlatego, że bał się krytyki ze strony innych zwierząt. Ale one nic o tym nie wiedziały, dlatego naszego zajączka nazywały leniuchem. –– Nie znudziło ci się całe dnie nic nie robić? –– zapytała go przelatująca obok pszczoła. –– Nie znudziło mi się –– odpowiedział zając. –– Może popilnujesz moich dzieci, kiedy będę w pracy? –– Nie mogę. Jeszcze coś zrobię nie tak… I zajączek nadal siedział bezczynnie. Nagle usłyszał w pobliżu głośny krzyk: –– Ratunku! Pomocy! Obrócił się i zobaczył, że orzeł złapał mysz polną w swoje szpony. „Jeśli teraz wysoko podskoczę i złapię myszkę, to może uda mi się ją uratować. Jeśli nic nie zrobię, to nikt mi nic złego nie powie, ale myszka zginie” –– pomyślał zajączek i znów usłyszał rozpaczliwy pisk myszy. Nagle podskoczył z całej siły, chwycił mysz i boleśnie ugryzł orła w łapę. Ten z zaskoczenia rozluźnił pazury i wypuścił zdobycz, a myszka i zajączek szybko uciekli i ukryli się przed drapieżnikiem. –– Dziękuję ci, uratowałeś mnie! Jesteś prawdziwym bohaterem! –– wykrzyknęła z zachwytem myszka. –– Bardzo się cieszę, że mogłem ci pomóc. A gdyby mi się to nie udało, miałabyś mi za złe? –– zapytał zajączek. –– Nie, oczywiście, że nie! Nie należy bać się czegoś zrobić tylko dlatego, że ktoś cię skrytykuje. Każdy popełnia błędy i każdy ma prawo do własnej opinii. Dlatego głupotą jest nie robić nic z powodu swoich obaw. Tym bardziej, że ktoś może cię krytykować za to, że całymi dniami nic nie robisz. Nie myślałeś o tym?

• #5–7 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #strachy i lęki
• #emocje
• #samoocena

Cud z Wersalu

Był sobie kiedyś pierniczek, który nie wyróżniał się niczym spośród swoich braci. Ale tylko na pierwszy rzut oka. W rzeczywistości w sercu tego pierniczka kryła się wielka miłość do siebie i do świata. Wiedział, że chce osiągnąć coś więcej niż tylko zostać zjedzonym przy filiżance herbaty lub kawy. Pierniczek bardzo dbał o siebie i ozdabiał się na wszelkie sposoby, przymierzając kolorowe lukry i wzorki. Lubił wyglądać pięknie i ozdabiać sobą świat. –– Po co się tak stroisz? –– śmiały się z niego inne pierniczki. –– I tak dzisiaj wieczorem zjedzą nas na deser. Co za różnica, jak będziesz przy tym wyglądał? –– Nie pozwolę się nawet dotknąć. Wy róbcie, co chcecie, ale ja nie zamierzam dziś wieczorem zniknąć w czyimś żołądku. Marzę o tym, żeby trafić do witryny w Wersalu! Inne pierniczki zaczęły po prostu pękać ze śmiechu. Nie mogły zrozumieć, jaki jest sens marzyć, skoro kiedyś i tak go zjedzą. Kiedy nadszedł wieczór i pierniki podano do stołu, nasz mały pierniczek zebrał wszystkie siły i niepostrzeżenie stoczył się z talerzyka. Nie wiedział jeszcze, co będzie dalej, ale zdecydowanie nie chciał być zjedzony przez jakiegoś łakomczucha. Potoczył się do najbliższej piekarni i tam zasnął pod stołem, gdyż bardzo się zmęczył. Kiedy rano piekarz znalazł pod stołem mały piernik, bardzo mu się spodobała jego elegancja i uroda. Pokazał go swojemu przyjacielowi, cukiernikowi.

• #5–7 lat
• #7–9 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #emocje
• #samoocena
• #zmiany w życiu

Już nie złośliwa

Żyła sobie kiedyś mała dziewczynka, która uwielbiała być niegrzeczna. Jeśli coś jej się nie podobało, od razu zaczynała płakać. Jeśli ktoś się czymś bawił, ona też zaraz chciała tę zabawkę. Czasami zdarzało się, że zabawka wcale nie była dziewczynce potrzebna, ale nie pozwalała nikomu się nią bawić, ze złośliwości. Kiedy koleżanki i koledzy ją pytali: „Dlaczego jesteś taka niedobra?” –– mała dziewczynka odpowiadała, że będzie robić tak, jak się jej podoba. Jednak, jeśli ktoś obok zachowywał się tak, jak nie podobało się dziewczynce, ta natychmiast zaczynała krzyczeć i tupać ze złości. Inne dziewczynki i chłopcy w końcu mieli tego dość i zostawili ją samą. Przestali ją zapraszać do zabawy i w ogóle z nią nie rozmawiali. Po jakimś czasie dziewczynce zrobiło się nudno i smutno, ale inne dzieci nadal nie chciały się z nią bawić. Było im bez niej wesoło –– nikt nie kaprysił i się nie wyzłośliwiał, wszyscy zgodnie się bawili ze sobą. Wtedy dziewczynka postanowiła się z nimi pogodzić. Podeszła do nich raz i drugi na podwórku, ale nikt nie chciał mieć z nią do czynienia. –– Do czego nam jesteś potrzebna? Zaraz znów zaczniesz nam dokuczać! –– mówiły jej dzieci. Dziewczynka zaczęła płakać, ale łzy nie pomagały –– trzeba było szybko coś wymyślić. Pewnego dnia dziewczynka przebrała się w kostium super bohaterki i wyszła do dzieci na podwórko. W tym stroju nikt jej nie rozpoznał i sami zaproponowali zabawę. Dziewczynka chętnie się zgodziła, ale postanowiła na razie niczym się nie zdradzać.

• #Do 5 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #emocje
• #relacje z innymi
• #zmiany w życiu

Patrzeć z dobrej strony

Była sobie kiedyś mała ciężarówka imieniem Buka, która nigdy się nie uśmiechała. Tak właściwie to nazywała się Busia, ale tak często była smutna, że kiedy się przedstawiała, wychodziło jej „Buka”, ponieważ kąciki jej buzi były zawsze opuszczone w dół. Inne samochody tak się przyzwyczaiły nazywać ją „Buka”, że prawie nikt już nie pamiętał jej prawdziwego imienia. A niektóre w ogóle go nie znały. Pewnego razu przed Gwiazdką właściciel ciężarówki ozdobił Bukę srebrnymi łańcuchami i cukierkami w kolorowych papierkach. –– Jaka ty jesteś elegancka! –– podziwiały ją inne auta. Buka popatrzyła na swoje odbicie w zamarzniętej kałuży jak w lustrze i tylko westchnęła: –– Tak, bardzo ładnie. Ale święta są nie dla mnie, tylko dla dzieci. To one zjedzą wszystkie cukierki i będą się bawić łańcuchami! –– Ale przecież ty też możesz się bawić razem z dziećmi! Kto ci w tym przeszkadza? Czy ktoś ci zabrania? –– zapytał nagle stary samochód Klapek. –– Nie pomyślałam o tym –– odpowiedziała Buka i po raz pierwszy od bardzo dawna się uśmiechnęła. Najwyraźniej wyobraziła sobie, jak będzie się bawić razem z wesołą dzieciarnią. –– Wiesz, myślę, że niepotrzebnie tak bardzo się smucisz –– ciągnął Klapek. –– Spójrz, ile wokół jest ciekawych i dobrych rzeczy!

• #Do 5 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #rozwój umysłu
• #emocje
• #samoocena

Śnieg w Afryce

Pewnego razu w Afryce mieszkała sobie żyrafa. Była bardzo samotna, nie miała żadnych przyjaciół. Całymi dniami nudziła się i marzyła o tym, żeby z kimś się zaprzyjaźnić. Aż pewnego dnia spotkała tak samo samotnego słonia i zaprzyjaźnili się ze sobą. Żyrafa była przeszczęśliwa ― miała teraz prawdziwego przyjaciela! Słoń i żyrafa razem się bawili i nawet snuli razem marzenia. Chcieli zobaczyć prawdziwy śnieg! ― Ale jaki tam śnieg w Afryce? ― powiedział słoń. ― Tak, tu jest za gorąco na śnieg. Nigdy tu nie pada ― potwierdziła żyrafa. ― Co w takim razie zrobimy? Żyrafa wraz ze słoniem zaczęli myśleć, a potem nagle powiedzieli chórem: ― Wezwijmy śnieg! Zaczęli się śmiać, że obojgu przyszedł jednocześnie do głów taki sam pomysł, a potem razem wołali: ― Śniegu, śniegu, przyjdź! I nagle na horyzoncie pojawił się wielbłąd. Ciągnął za sobą spory wóz. A kiedy wielbłąd zbliżył się do przyjaciół, zobaczyli, że na wozie piętrzy się cała góra prawdziwego śniegu. ― A to dopiero! To przecież najprawdziwszy śnieg! ― zawołał głośno słoń. ― No tak. Prawie co tydzień wożę go z Antarktydy dla swojego właściciela ― odrzekł wielbłąd.

• #Do 5 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #emocje
• #relacje z innymi

Wiosno, przyjdź!

Tego dnia kaczka Kwaczka obudziła się wcześniej, niż zwykle. A to dlatego, że rozbudził ją niezwykle jasny promień słońca. ― Czyżby niedługo miała nadejść wiosna? ― powiedziała Kwaczka, ziewając. Rozejrzała się dokoła i obejrzała staw, na którym mieszkała jej kacza rodzina. Zimą nie zamarzał, więc kaczki zostały tam zimować, nie odleciały do ciepłych krajów. Warstewka lodu pokrywała wodę tylko przy brzegach, a tego ranka stały się cieńsze. ― Chyba mam rację ― uśmiechnęła się kaczka. ― Już dawno słoneczko tak nie przygrzewało. Od chwili, kiedy nadeszła zima... Kwaczka nagle tak zapragnęła przyśpieszyć nadejście wiosny, że postanowiła uwolnić staw od kawałków pozostałego lodu. ― Zaraz sprzątnę cały lód i wiosna zrozumie, że pora przyjść ― mówiła do siebie kaczuszka. ― Mój staw szybciej się nagrzeje i będzie nam dobrze. Wiosno, przyjdź szybciej! Kwaczka podpłynęła i zaczęła dziobem odgarniać lodową skorupę. Kiedy cały lód już leżał na brzegu, szybko rozpuścił się w promieniach słońca, a woda wsiąkła w ziemię. A kiedy przebudzona z zimowego snu ziemia poczuła wilgoć, dała życie młodziutkiej trawie. Kaczka zobaczyła, że dokoła zbiornika wodnego zaczęła wyrastać zieleń, a woda w stawie zrobiła się cieplejsza. Kwaczka zrozumiała, że jej starania były skuteczne i bardzo się ucieszyła.

• #Do 5 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #emocje

Stara Uraza

W cichym i przytulnym lesie, gdzie promienie słońca bawiły się wśród zielonych gałęzi, mieszkał mądry jeż. Był przyjaznym i troskliwym stworzeniem i każdego dnia cieszył się otaczającym go światem. Mieszkańcy lasu często zwracali się do niego po radę i wiedzieli, że zawsze jest gotów przyjść na pomoc. Aż pewnego dnia do lasu zawitała Uraza. Przyniosła ze sobą smutek i rozdrażnienie, kładąc się ciężarem na sercach leśnych mieszkańców. Było to coś niezrozumiałego i nieprzyjemnego, co wywoływało niepokój i strach. Zwierzęta nie mogły zrozumieć, skąd wzięła się Uraza i dlaczego tak bardzo obciąża ich serca. Jeż, czując narastające napięcie i smutek w lesie, postanowił uporać się z Urazą. Zaczął szukać źródła tej ciężkiej emocji. Pewnego dnia jeż natknął się na zapomniane i oplątane zaroślami drzewo. Było to stare i kruche drzewo, które promieniowało... właśnie tą Urazą! Jeż podszedł do niego i zapytał wprost: –– Dlaczego emanuje z ciebie taka ciężka, przygnębiająca energia? Drzewo, bardzo smutne, opuściło gałęzie i zaczęło opowiadać swoją historię: –– Dawno temu przyszedł do mnie mały jeż ze swoją mamą i poprosił o schronienie przed deszczem. Z radością schowałom ich pod moimi ciepłymi gałęziami. Zaprzyjaźniliśmy się z małym jeżem.

• #5–7 lat
• #7–9 lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #strachy i lęki
• #emocje

W zgodzie ze sobą

Był sobie kiedyś piękny Żar-ptak, który marzył o tym, żeby być szczęśliwym. Bardzo chciał żyć w zgodzie ze sobą. A żeby to osiągnąć, musiał nauczyć się słuchać sygnałów płynących z serca i ciała. Problem w tym, że Żar-ptak bardzo często nie słuchał samego siebie. Jadł, pił, bawił się, zajmował różnymi sprawami, a wcale się nie zastanawiał, czego tak naprawdę pragnie. Na przykład, czy chce teraz jeść? A jeśli tak, to co dokładnie i w jakiej ilości? Czy może woli teraz pospać zamiast się bawić? A jeśli się bawić, to w co dokładnie? Żar-ptak nigdy nie zadawał sobie takich pytań, dlatego z każdym dniem coraz rzadziej czuł zadowolenie ze swojego życia. Nawet nie zawsze miał ochotę zajmować się czymkolwiek, ale i tak to robił, bo tak trzeba. A czego było potrzeba właśnie jemu, nasz bohater się nie zastanawiał. Pewnego dnia był tak zmęczony wszystkim, że postanowił przespać cały dzień. I wtedy pojawił się Pan Sen: –– Postanowiłeś przespać cały dzień?

• #7–9 lat
• #9+ lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #rozwój umysłu
• #emocje
• #samoocena

Warsztat serdecznego ciepła

W odległej krainie, gdzie słońce świeci wyjątkowo jasno, a wiatr bawi się wielobarwnymi płatkami kwiatów, żył niezwykły młodzieniec imieniem Jan. Był on bardzo mądry, a ludzie przychodzili do niego po radę, aby odnaleźć spokój. Pewnego pięknego letniego dnia, kiedy kwiaty kwitły na polanach, a ptaki śpiewały swoje melodie, Jan postanowił iść w głąb lasu. Szukał szczególnego drzewa, znanego tylko jemu. Mówiono, że jeśli dotknąć jego liści, stają się one złote i mogą ukoić nawet najbardziej zrozpaczone serca. Przebrnąwszy przez zarośla, Jan wyszedł nad brzeg małego jeziora o krystalicznie czystej wodzie. Tam, na brzegu, rosło to wyjątkowe drzewo –– wysokie i zgrabne, jakby od wieków przechowywało w sobie mądrość i spokój. Młody człowiek ukląkł obok, pogłaskał jego korę i powiedział cicho: –– Drogie drzewo, wiem, że twoje liście są magiczne. Dzięki nim mógłbym pomagać ludziom odnaleźć spokój. Opowiedz mi swoją historię i pozwól mi zabrać choć trochę twoich liści do mojej pracowni. Drzewo odpowiedziało delikatnym szelestem liści: –– Dawno temu, kiedy świat dopiero się narodził, były tu gęste lasy, wypełnione głosami natury.

• #7–9 lat
• #9+ lat
• #Dla chłopca
• #Dla dziewczynki
• #emocje
• #zmiany w życiu