Żywe Bajki
To nie są zwykłe bajki. To realne wsparcie w wychowaniu, rozwoju i edukacji. Podaruj swojemu dziecku historie, które staną się jego przewodnikami.
Witamy!
W naszym magicznym lesie żyją bajki, dzięki którym rozwój i wychowanie stają się fascynującą przygodą.
Przykładowe bajki
Poznaj nasze opowieści – możesz je czytać i ich słuchać
Czas
Wnuk patrzył na swojego starego dziadka z białą brodą i wąsami. — Dziadku, a kiedy ty byłeś taki mały jak ja? — zapytał. — O, to było dawno, sześćdziesiąt lat temu. Aż nie do wiary, jak szybko czas leci. — Dziadku, a kto wymyślił czas? Ten kto wymyślił zegar? — dopytywał się wnuczek. — Nie, skądże! — odparł dziadek. — Zegar wymyślili ludzie, żeby pochwycić czas i nie spóźniać się do pracy ani na spotkania, a czas istniał jeszcze wcześniej. — A czas można zobaczyć? Albo dotknąć? — Chodź, wyjdziemy i zobaczymy! — zaproponował dziadek. Obaj wzięli się za ręce, tacy podobni do siebie, chociaż oddaleni w czasie i wyszli z domu. Dzień był jasny i ciepły. Słońce nie skąpiło przyrodzie swoich promieni. Pogładziło po głowach dziadka i wnuczka. — Widzisz? — powiedział dziadek. — Słońce jest bardzo daleko od Ziemi. Słoneczny promień, żeby dolecieć do nas, potrzebuje czasu. — Ile czasu? — Wnuczek próbował łapać słoneczne światło w dłonie. — Mniej więcej osiem, dziewięć minut. Ty przez ten czas zdążysz zjeść jabłko — powiedział dziadek i podał chłopcu zerwany z drzewa owoc. Wnuk jadł jabłko i wyobrażał sobie, jak promyk wychodzi z domu-słońca, jak wesoły chłopczyk i zjeżdża z górki na ziemię. Tak, póki on jadł jabłko, promień słońca mógł zalecieć bardzo daleko. — Dziadku, mówiłeś, że masz już dużo lat, a ja — mało, tylko sześć. Co to takiego "lat"? — zapytał wnuczek. — Jak można rozpoznać, ile masz lat, jeśli mama ci nie powie?
Kosmos
Noc przyniosła w dłoniach gwiazdy i szczodrze je rozsypała po niebie. Gwiazdki poturlały się na wszystkie strony. Każda zajęła swoje miejsce i zaczęła robić to, co lubiła najbardziej, czyli świecić. Jednak nie wszystkie gwiazdy były takie spokojne. Niektóre miały ochotę koniecznie gdzieś biec albo nawet lecieć. Wtedy zaczynały pędzić po niebie to tu, to tam, zaglądać we wszystkie miejsca i wtrącać się w różne sprawy. Na przykład pewna gwiazdka, która nazywała się Uma, postanowiła złożyć wizytę wszystkim gwiazdom, ze wszystkimi się zapoznać i zdecydować, gdzie będzie mieszkać w tym niezwykłym kosmicznym świecie. Do tego była wiercipiętą i na dodatek bardzo ciekawską. Dlatego wzięła ze sobą trochę gwiezdnych ciasteczek i ruszyła w drogę. „Od kogo by tu zacząć? — rozmyślała Uma, patrząc na sąsiadów. — Pewnie od tych, którzy są najbliżej!” Najbliżej były dwa ciała niebieskie. Takie tłuściutkie ciała, duże i okrągłe jak kule. Co prawda jedno było mniejsze, a drugie większe. To większe było poważne, powolne, obracało się bez pośpiechu. A to mniejsze obracało się nie tylko wokół własnej osi, ale jeszcze krążyło dokoła swojego poważnego sąsiada.
Jasne ciepło
Ciemno. Ciepło. Spokojnie... Dzisiaj miała rozpocząć swoją podróż ku światłu, pozostawiając za sobą znajome, ale ciasne, bezpieczne miejsce. Strach przed nieznanym paraliżował jej kruchą łodyżkę, ale w głębi serca czuła pewność: nie ma już odwrotu. Ledwo wychyliwszy się spod ziemi, różyczka rozejrzała się i przeraziła — wokół nie było nikogo, ani krzaczka, ani trawki. W pobliżu leżały tylko kamienie i grudki ziemi. A ona tak bardzo chciała zobaczyć choć jedną żywą duszę! — Jak się tu znalazłam? — zastanawiała się głośno różyczka. — Dlaczego nie ma tu nikogo? Jak tu jasno, ale też zimno! Świadomość otaczającej ją pustki sprawiła, że zaczęła płakać. Tak bardzo chciała, żeby w tej chwili ktoś ją objął i mocno przytulił! Różyczka nie wiedziała, jak długo płakała, aż poczuła czyjś dotyk. Podnosząc swój pączek ku niebu, rozejrzała się uważnie dokoła. — Cześć! — zawołał mały puszek, delikatnie gładząc jej płatki. — Cześć! — powiedziała zaskoczona różyczka, ale w duchu się ucieszyła. — A ja myślałam, że jestem tu zupełnie sama. — Dlatego płakałaś? — Tak. Dokoła tak pusto. Czułam się bardzo samotna.
Jeżyk i ciemność
W pewnym ciemnym lesie mieszkał jeżyk, który bardzo bał się ciemności. Nawet w ciągu dnia w lesie było mrocznie i ponuro, a wraz z nadejściem nocy jeż tak się bał, że chował się w krzakach i mocno zamykał oczy. Jeżykowi cały czas się wydawało, że w ciemności czai się na niego jakieś niebezpieczeństwo. Myślał, że wraz z nadejściem nocy budzą się duchy, które mogą go nastraszyć. Wydawało mu się też, że w ciemności ktoś może niespodziewanie powiedzieć straszne „buuuu!” lub „u,ha,ha!”. Oczywiście nic takiego nigdy się nie wydarzyło. Wszystkie te koszmary były tylko wytworem wyobraźni jeżyka. Ale on o tym nie wiedział. Nie wiedział też, jak pokonać swój strach, ponieważ większość czasu musiał spędzać w ciemności. Pewnego razu krzak, pod którym chował się jeżyk, miał już dość patrzenia, jak zwierzaczek drży ze strachu w nocy, więc postanowił mu pomóc. –– Dlaczego boisz się ciemności? –– zapytał krzak. –– Bo pojawiają się w niej różne duchy i inne straszne rzeczy –– odpowiedział jeżyk.
Przygody Diuka
W odległej krainie, u podnóża ośnieżonych gór, płynie szeroka rzeka. Ze zbocza góry spada do niej wodospad niczym srebrna wstęga. Rozpryskujące się krople mienią się różnymi kolorami w promieniach jasnego słońca. A ponadto wodospad ten skrywa ważną tajemnicę. Tuż za nim znajduje się wejście do głębokich podziemi. Jest to skomplikowany skalny labirynt złożony z wielu jaskiń, grot i krętych przejść. W tym tajemniczym świecie żyje mały lud – podziemne skrzaty. Tylko one wiedzą, gdzie znajduje się wejście do ich siedziby i łatwo orientują się w jaskiniach, znając wszystkie, nawet najbardziej tajemne przejścia. Tysiące kamiennych sopli zwisa z sufitów lub wyrasta z ziemi, a nawet pokrywa ściany. Wśród nich znajdują się niezwykłe świecące kryształy, które oświetlają podziemia. Niektóre skrzaty zajmują się szczególną pracą: codziennie polerują kryształy do połysku, usuwają stare, pokruszone kamienie i utrzymują czystość. Jest to bardzo ważna praca, ponieważ dopóki kryształy błyszczą, gwiazdy na niebie świecą jaśniej, słońce grzeje mocniej, a rzeki i morza szumią głośniej. Niesamowita moc podziemi podtrzymuje życie na całej planecie.
Wieloryby
Dwa wielkie, szare wieloryby — on i ona — tańczyły w oceanie. Ich ciała to się splatały, to rozchodziły, a potem znów się spotykały. Co jakiś czas wynurzały się na powierzchnię, by nabrać powietrza i wyrzucić w niebo fontannę pary wodnej. Nagle na horyzoncie pojawił się statek. W porównaniu z wielorybami był niewielki, ale wieloryby wyczuły niebezpieczeństwo. — Znowu ludzie! — mruknął wieloryb. — Ciekawe, czego tym razem chcą? — zaniepokoiła się wielorybica. Ludzie zawsze przynosili nieszczęście. To łowili ryby, to kraby i krewetki, albo śmiecili i zanieczyszczali dno wrakami statków. A już szczególnie ludzie lubili brudzić ocean. Żadnego z nich pożytku, same kłopoty. Ludzie łowili też młode wieloryby i delfiny i gdzieś je wywozili. Może nawet je zjadali — kto wie? — Odpłyńmy stąd jak najdalej! — zaproponowała wielorybica. — Nie, nie — sprzeciwił się wieloryb. — Zobaczmy, czego chcą. Może ich przewrócimy? Statek się zbliżał. Wieloryby zanurkowały i pływały pod nim, zataczając duże koła. — Och, wieloryby same wpłynęły nam w ręce! — ucieszył się kapitan. — Przygotujcie harpuny!
Łatwy abonament – pełen dostęp do wszystkich bajek i funkcji
Odkryj wszystkie żywe bajki i sekrety zaczarowanego lasu
Biblioteka
Wyjątkowy zbiór autorskich bajek, który stale się powiększa. Każdą historię piszą profesjonalni twórcy i psychologowie dziecięcy.
Popularne zestawy bajek
O nas
Żywe Bajki to projekt stworzony z myślą o dzieciach i ich codziennym życiu. Jesteśmy międzynarodowym zespołem autorów i psychologów, ale przede wszystkim rodziców, którzy w bajkach zawarli swoją wiedzę, swoje doświadczenia i bogactwo różnych kultur. Bajki napisali Lubomir Dobrosławski, Dorota Kalos i Anna Uwarowa, na polski przełożyła je Ewa Białołęcka, a czytają je Katarzyna Majda i Daniel Frontczak. Wierzymy, że te historie będą towarzyszyć Twoim dzieciom w codziennych chwilach i staną się pretekstem do rozmów, które na długo zapadną w pamięć. Dołącz do nas!
Opinie rodziców
Syn jest zachwycony interaktywnymi bajkami! Ja też z przyjemnością czytam je razem z nim. Nie wiedziałam, że istnieją bajki z różnymi wersjami fabuły.
Anna, mama Antka (6 lat)
Te bajki stały się częścią naszych wieczorów. Córka sama prosi o czytanie i podoba mi się, jak dobrze wpływają na nią bajki terapeutyczne.
Magdalena, mama Zuzi (5 lat)
To prawdziwe odkrycie! Moje dzieci są nim zachwycone. Młodszy słuchał bajek i poprosił starszego, żeby nauczył go czytać.
Karolina, mama Tomka (8 lat) i Kuby (5 lat)
Не бійся темряви
0:00
0:00