Dla mądrych i dociekliwych

Polecane bajki dla mądrych i dociekliwych

• 

  Kosmos

  4,9

  ---

  2082

  Noc przyniosła w dłoniach gwiazdy i szczodrze je rozsypała po niebie. Gwiazdki poturlały się na wszystkie strony. Każda zajęła swoje miejsce i zaczęła robić to, co lubiła najbardziej, czyli świecić. Jednak nie wszystkie gwiazdy były takie spokojne. Niektóre miały ochotę koniecznie gdzieś biec albo nawet lecieć. Wtedy zaczynały pędzić po niebie to tu, to tam, zaglądać we wszystkie miejsca i wtrącać się w różne sprawy. Na przykład pewna gwiazdka, która nazywała się Uma, postanowiła złożyć wizytę wszystkim gwiazdom, ze wszystkimi się zapoznać i zdecydować, gdzie będzie mieszkać w tym niezwykłym kosmicznym świecie. Do tego była wiercipiętą i na dodatek bardzo ciekawską. Dlatego wzięła ze sobą trochę gwiezdnych ciasteczek i ruszyła w drogę. „Od kogo by tu zacząć? — rozmyślała Uma, patrząc na sąsiadów. — Pewnie od tych, którzy są najbliżej!” Najbliżej były dwa ciała niebieskie. Takie tłuściutkie ciała, duże i okrągłe jak kule. Co prawda jedno było mniejsze, a drugie większe. To większe było poważne, powolne, obracało się bez pośpiechu. A to mniejsze obracało się nie tylko wokół własnej osi, ale jeszcze krążyło dokoła swojego poważnego sąsiada.

  • #5–7 lat
  • #7–9 lat
  • #9+ lat
  • #Dla chłopca
  • #Dla dziewczynki
  • #świat wokół nas
  • #umiejętności szkolne

  Słuchaj Czytaj
• 

  Kropelka

  4,8

  ---

  2656

  Kropelka leciała ku ziemi w tłumie takich samych kropelek. Padał deszcz. "Ach, jaki cudowny jest świat! – myślała kropelka. – Ciekawe, gdzie my wszystkie lecimy i co nas czeka dalej? Dokąd trafię...?" Miała ochotę na przygody. A ziemia bardzo czekała na deszcz, ożywcze krople wilgoci, żeby napoić wszystkie trawy, kwiaty i drzewa, nasączyć glebę i odetchnąć. Z nadzieją patrzyła w niebo, a kropelki z ciekawością czekały na spotkanie z ziemią. Na dole widziały zielone pola, kwitnące sady, wielkie lasy, niebieskie jeziora i długie rzeki, żółte piaski i szare góry. Kropelka upadła w lesie obok łodyżki kwiatu i zaraz wsiąkła w ziemię. "Oj, jak tu ciemno!" – wystraszyła się, przenikając coraz głębiej. Coś niepowstrzymanie ciągnęło ją w dół. Poczuła się samotna i zaczęła się bać. Próbowała wydostać się na powierzchnię, ale nie dała rady, tylko wsiąkła jeszcze głębiej. Kropelka deszczu już zaczęła wpadać w rozpacz, lecz nagle dotknęło jej coś podobnego do gałęzi drzewa, tylko było białe. I to "coś" wciągnęło ją do wnętrza siebie. To był korzonek kwiatu, obok którego upadła. Nawet nie zdążyła się wystraszyć, kiedy zaczęła się unosić do góry. Świat dokoła niej najpierw był biały, potem zrobił się zielony, bo kropelka już płynęła do góry łodygą kwiatu, przemieniona w życiodajny sok. A potem świat zrobił się jaskrawoczerwony, gdyż kropelka dostała się do korony kwiatu. To było zadziwiające! Potem dzień się skończył i nastąpiła noc. Wszystkie kolory znikły, zrobiło się chłodno.

  • #5–7 lat
  • #7–9 lat
  • #Dla chłopca
  • #Dla dziewczynki
  • #zjawiska przyrodnicze
  • #umiejętności szkolne

  Słuchaj Czytaj
• 

  Grawitacja

  5,0

  ---

  428

  W jabłku mieszkał sobie mały, ciekawski robaczek. Cały czas wyglądał na zewnątrz i oglądał otaczający go świat. Jego domek-jabłko wisiał wysoko na gałęzi jabłoni, więc świat wydawał się robaczkowi malutki, mniej więcej taki jak on sam. Z ziemi patrzyły na niego małe kwiatki i małe trawki. Pod drzewem latały malutkie kolorowe motyle i brzęczały małe pszczółki. Wielkie były tylko ptaki, które czasami siadały na pobliskiej gałęzi i śpiewały. A potem uważnie rozglądały się dokoła, w nadziei, że znajdą jakiegoś nieostrożnego robaka i go zjedzą. Jednak robaczek dobrze się chował i nigdy go nie zauważyły. Robaczek urodził się w domku-jabłku i rósł razem z nim. On rósł i jabłko też rosło. Rosło, dojrzewało, aż pewnego pięknego dnia wiatr je strącił — bęc! — na ziemię. Robaczek akurat wtedy wyglądał na świat, który raptem zaczął koziołkować i rozleciał się na kawałki. A dokładnie, to jabłko się rozleciało i potłuczony robaczek znalazł się na ziemi, bez domku. "Co za bałagan!" — pomyślał robaczek, leżąc w wysokiej trawie i patrząc na strasznie wielkie kwiaty nad sobą, na potwornie wielkie motyle i okropnie duże pszczoły z niebezpiecznymi żądłami. Postanowił jak najprędzej wejść z powrotem na drzewo, gdzie żył wcześniej i poszukać sobie drugiego domku-jabłka.

  • #7–9 lat
  • #9+ lat
  • #Dla chłopca
  • #Dla dziewczynki
  • #zjawiska przyrodnicze
  • #umiejętności szkolne

  Słuchaj Czytaj
• 

  Drzewo rośnie

  5,0

  ---

  496

  Ptak niósł w dziobie orzech. Najpierw zamierzał go zjeść, ale po to trzeba było rozbić twardą skorupę, a dokoła rosło jeszcze dużo różnych smakołyków. "Lepiej schowam orzech w ziemi – pomyślał – a kiedy nadejdzie czas głodu, wtedy go wykopię". I tak zrobił. Znalazł dobre miejsce, gdzie podłoże było czarne i miękkie, wygrzebał łapami dołek, ostrożnie włożył tam orzech i przykrył go ziemią. A potem odleciał. W skorupce orzecha, w samym środku smacznego jądra, spał maleńki kiełek, podobny do malutkiego robaczka. Orzech polewały deszcze i grzało słońce. W miękkiej ziemi było mu ciepło i wygodnie, coraz bardziej nasiąkał wilgocią, więc kiełek się obudził. Mijał dzień za dniem, kiełek rósł, robił się coraz większy i pewnego dnia poczuł, że w środku orzecha ma już bardzo mało miejsca. "Robię się coraz większy! – pomyślał mały kiełek. – Już jest mi ciasno w moim małym domku! Oj, co ja pocznę bez domku?" Kiełek bał się, ale ciągle rósł i rósł – nic nie mógł na to poradzić. I oto w pewnej chwili orzechowa skorupka pękła, a domek się rozleciał. Najpierw kiełek się zmartwił, ale potem zauważył, że pojawił się u niego korzonek, podobny do ogonka. Korzonek rósł w dół, w głąb ziemi, wysysając z niej ożywcze soki i minerały.

  • #5–7 lat
  • #7–9 lat
  • #9+ lat
  • #Dla chłopca
  • #Dla dziewczynki
  • #świat wokół nas
  • #umiejętności szkolne

  Słuchaj Czytaj