Przygody Diuka

W odległej krainie, u podnóża ośnieżonych gór, płynie szeroka rzeka. Ze zbocza góry spada do niej wodospad niczym srebrna wstęga. Rozpryskujące się krople mienią się różnymi kolorami w promieniach jasnego słońca. A ponadto wodospad ten skrywa ważną tajemnicę. Tuż za nim znajduje się wejście do głębokich podziemi. Jest to skomplikowany skalny labirynt złożony z wielu jaskiń, grot i krętych przejść. W tym tajemniczym świecie żyje mały lud — podziemne skrzaty. Tylko one wiedzą, gdzie znajduje się wejście do ich siedziby i łatwo orientują się w jaskiniach, znając wszystkie, nawet najbardziej tajemne przejścia. Tysiące kamiennych sopli zwisa z sufitów lub wyrasta z ziemi, a nawet pokrywa ściany. Wśród nich znajdują się niezwykłe świecące kryształy, które oświetlają podziemia. Niektóre skrzaty zajmują się szczególną pracą: codziennie polerują kryształy do połysku, usuwają stare, pokruszone kamienie i utrzymują czystość.

Jest to bardzo ważna praca, ponieważ dopóki kryształy błyszczą, gwiazdy na niebie świecą jaśniej, słońce grzeje mocniej, a rzeki i morza szumią głośniej. Niesamowita moc podziemi podtrzymuje życie na całej planecie.

Zdarza się, że kryształy rozpadają się na proszek. Wtedy skrzaty zbierają go do woreczka i wrzucają prosto do rzeki pod wodospadem. Rzeka niesie kryształowy pył daleko, daleko, do innych rzek i mórz. Ta woda daje życie wszystkiemu na Ziemi.

W jednej z jaskiń mieszka skrzat o imieniu Diuk, który również pracuje jako czyściciel kryształów. Diuk ma jedno zamiłowanie — bardzo lubi kolorowe kamyczki. Każdego dnia, idąc do pracy wraz z innymi skrzatami, uważnie przygląda się wszystkiemu wokół w poszukiwaniu nowego kamyka. Zgromadził już na półce całą kolekcję pięknych kamieni. Znajdują się w niej elfie perły, górski bursztyn, gwiezdne ametysty i wiele innych. Żaden skrzat nie może się oprzeć pięknu kolorowych minerałów. Ale Diuk nie tylko zbiera kamyczki. W każdym z nich wywierca otwór i przewleka sznurek, żeby od czasu do czasu nosić je na szyi jako ozdobę. Wraz z Diukiem w jego jaskini mieszka mały nietoperz o imieniu Bzik. Zawsze towarzyszy skrzatowi w pracy i podczas spacerów. Nigdy się nie rozstają.

Pewnego dnia Diuk był bardzo zmęczony po pracy. Trafił mu się wyjątkowo brudny kryształ, który musiał długo i dokładnie szorować. Skrzat postanowił się odświeżyć i poszedł do podziemnego jeziora, żeby się umyć. Pochylił się i nabrał wodę w dłonie. Nagle zobaczył, że na dnie coś błyszczy i mieni się na zielono.

— To przecież szmaragd! — wykrzyknął Diuk i zanurzył rękę w wodzie, która przy brzegu była całkiem płytka. Bzik krążył z zainteresowaniem nad skrzatem i po chwili zobaczył, jak w jego dłoni błyszczy piękny szmaragd w kształcie gwiazdy. Diuk nie mógł oderwać wzroku od klejnotu, nigdy nie widział kamienia o tak niezwykłym kształcie.

— Będziesz gwiazdą mojej kolekcji! — zachwycał się skrzat. A Bzik wesoło piszczał, ciesząc się ze znaleziska.

Wieczorem, po pracy, Diuk szybko pobiegł do swojej jaskini, wyjął szmaragd z kieszeni i zaczął wiercić w nim dziurkę. Kryształowy pył, który powstał podczas tego procesu, starannie zebrał do małego pudełka, które położył na półce. Bzik uważnie to obserwował, wyglądając mu zza ramienia. Kiedy sznurek został przełożony przez otwór i zawiązany na supeł, Diuk uroczyście umieścił szmaragdową gwiazdę w samym centrum swojej kolekcji i odszedł na dwa kroki, aby ją podziwiać. Tego wieczoru zasnął bardzo zmęczony, ale bardzo szczęśliwy.

Rano Diuk obudził się wypoczęty i radosny, ale nagle usłyszał krzyki dochodzące z centralnej groty.

— Coś się stało! Za mną, Bzik! — krzyknął skrzat i pobiegł, żeby dowiedzieć się, o co chodzi.

Na placu w wielkiej jaskini zebrał się cały tłum skrzatów. Stali tam, głośno o czymś dyskutując. Z tłumu dochodziły głośne okrzyki i westchnienia. Diuk z Bzikiem na ramieniu podszedł bliżej.

— Co mam zrobić?! On czuje się bardzo, bardzo źle. Mój wnuk Zik zachorował i już trzeci dzień nie wstaje z łóżka. Dzisiaj poczuł się jeszcze gorzej. Przestał jeść i pić. Wszystko się zaczęło, gdy zgubił swój ulubiony kamień, Gwiazdę Uczciwości — opowiadał stary skrzat imieniem Tak.

Skrzaty kiwały głowami ze zrozumieniem. Strata ulubionego kamienia była dla mieszkańców podziemi nie do zniesienia.

— Jak on wygląda? Może ktoś go widział? — zapytał ktoś.

— To piękny, czysty, duży szmaragd w kształcie gwiazdy.

— A gdzie mógł go zgubić? Naprawdę nie pamięta? — rozległ się inny głos.

— Zik chodził kąpać się w podziemnym jeziorze, być może tam zgubił kamień — odpowiedział dziadek Tak. — Ale nie mógł go znaleźć i później zachorował.

— Poszukajmy wszyscy razem Gwiazdy Uczciwości — zaproponowały skrzaty. — Musimy pomóc dziadkowi Takowi i jego wnukowi.

Podczas gdy wszyscy głośno rozmawiali, Diuk stał i rozmyślał. Od razu wszystko zrozumiał: wspaniała zielona gwiazdka to główny skarb jego kolekcji to właśnie Gwiazda Uczciwości, którą zgubił Zik.

„Co robić, jak postąpić? — zastanawiał się Diuk. — Zwrócić kamień? Ale dlaczego miałbym go oddawać? Przecież go nie ukradłem, nie zabrałem... Zatrzymać kamień dla siebie? Znalazłem go uczciwie! Ale mały Zik jest bardzo chory. Jak postąpić?”.