Kropelka

Kropelka leciała ku ziemi w tłumie takich samych kropelek. Padał deszcz.

"Ach, jaki cudowny jest świat! – myślała kropelka. – Ciekawe, gdzie my wszystkie lecimy i co nas czeka dalej? Dokąd trafię...?"

Miała ochotę na przygody.

A ziemia bardzo czekała na deszcz, ożywcze krople wilgoci, żeby napoić wszystkie trawy, kwiaty i drzewa, nasączyć glebę i odetchnąć.

Z nadzieją patrzyła w niebo, a kropelki z ciekawością czekały na spotkanie z ziemią. Na dole widziały zielone pola, kwitnące sady, wielkie lasy, niebieskie jeziora i długie rzeki, żółte piaski i szare góry.

Kropelka upadła w lesie obok łodyżki kwiatu i zaraz wsiąkła w ziemię.

"Oj, jak tu ciemno!" — wystraszyła się, przenikając coraz głębiej. Coś niepowstrzymanie ciągnęło ją w dół. Poczuła się samotna i zaczęła się bać. Próbowała wydostać się na powierzchnię, ale nie dała rady, tylko wsiąkła jeszcze głębiej. Kropelka deszczu już zaczęła wpadać w rozpacz, lecz nagle dotknęło jej coś podobnego do gałęzi drzewa, tylko było białe. I to "coś" wciągnęło ją do wnętrza siebie. To był korzonek kwiatu, obok którego upadła. Nawet nie zdążyła się wystraszyć, kiedy zaczęła się unosić do góry. Świat dokoła niej najpierw był biały, potem zrobił się zielony, bo kropelka już płynęła do góry łodygą kwiatu, przemieniona w życiodajny sok. A potem świat zrobił się jaskrawoczerwony, gdyż kropelka dostała się do korony kwiatu. To było zadziwiające! Potem dzień się skończył i nastąpiła noc. Wszystkie kolory znikły, zrobiło się chłodno.

Kropelka poczuła, że znów się z nią coś dzieje: z płatka kwiatu nagle wylała się na listek. Nad nią świeciły gwiazdy i mrugały do niej z dalekiego kosmosu. Podziwiała gwiazdy, jakby były drogocennymi kamieniami.

— Teraz jesteś kropelką rosy! — szepnął do niej kwiat. — Nocą, kiedy powietrze robi się chłodne, wydzielają się z niego kropelki wody. Spadają na ziemię i na rośliny. To właśnie nazywamy rosą.

— A co się dzieje z rosą później? — zapytała kropelka. Zobaczyła i przeżyła już tyle ciekawych rzeczy!

Tyle że kwiat nie zdążył nic powiedzieć, gdyż pierwsze promienie porannego słońca zalśniły w kropelce wszystkimi kolorami tęczy. I we wszystkich innych kropelkach.

To był przepiękny widok. Słońce wschodziło coraz wyżej i świeciło coraz goręcej. Kropelka poczuła, że robi się coraz lżejsza i lżejsza... i nagle zaczęła rozpuszczać się w powietrzu. Kwiat pomyślał, że znikła, ale...

— Jestem tutaj, tutaj! — krzyknęła kropelka z góry. — Znów lecę do nieba!

I rzeczywiście, leciała szybko do góry, a strumienie powietrza kręciły nią jak w tańcu. Obok pojawiły się inne maleńkie i prawie niewidoczne wesołe kropelki — nasza kropelka zdobyła nowe przyjaciółki, wszystkie ustawiły się w korowód, żeby się nie pogubić. Było ich bardzo dużo, więc stały się widoczne: na niebie pojawił się mały, ledwo zauważalny obłoczek. Inne kropelki dołączały do towarzystwa, razem było im przyjemniej — obłoczek rósł i rósł, póki nie zmienił się w puszystą szarą chmurkę.

Wiatr poganiał chmurkę po niebie i przygadywał:

— Szybciej, kropelki, szybciej. Lecimy tam, gdzie jesteście potrzebne!

Tak, tak, każda kropelka miała swoje przeznaczenie. Któraś będzie gasiła pożar, inna stanie się cząstką wielkiego oceanu, któraś skromnie napoi zielony kiełek, który stanie się pięknym kwiatem, a potem zmieni się w pyszny owoc, któraś zamieni całą pustynię w kwitnący ogród, któraś stanie się cząstką białej śniegowej kołdry...

— Czy kropelki zawsze wracają na niebo? — spytała nagle nasza kropelka.

— Oczywiście — zapewnił ją wiatr. — Krążenie wody w przyrodzie to pełne koło: z góry na dół i znowu do góry, takie są prawa przyrody.

— Jak dobrze jest wrócić! — Kropelka uspokoiła się, przygotowując na nowe wrażenia i przygody. Już wiedziała, że cokolwiek się wydarzy w jej dalszym życiu, ponownie wróci do domu.

Odkryj wszystkie tajemnice naszego magicznego lasu!

Biblioteka autorskich bajek „Żywe Bajki” już na Ciebie czeka!
Setki wartościowych historii wspierających rozwój dzieci.
Zobacz nasze ABONAMENTY – mile Cię zaskoczą.
Podaruj dzieciom radość, zabawę i prawdziwe wartości!