Wierne przyjaciółki

Były sobie kiedyś dwie pszczółki. W ulu mieszkało oczywiście więcej pszczół niż tylko dwie, znacznie więcej. Ale te dwie — Bella i Wejga — były przyjaciółkami i zawsze razem latały zbierać nektar i słodki pyłek. Nawet ich łóżeczka stały obok siebie. Pewnego razu obie odleciały bardzo daleko od ula. Rozmawiając podczas poszukiwania pyłku nie zauważyły nawet, kiedy i jak przeleciały wiele kilometrów. Dopiero gdy usiadły na słoneczniku, żeby odpocząć, przyjaciółki zdały sobie sprawę, że są bardzo zmęczone. Po krótkim odpoczynku na kwiecie zaczęły czyścić skrzydła. Nagle zerwał się silny wiatr. Pszczółki spojrzały w niebo. Nadciągała burza. Ciemne chmury płynęły nieprzerwaną ścianą, a w nich błyskały pioruny. Wiatr wiał tak mocno, że przyjaciółki chwyciły się płatków słonecznika, żeby ich nie porwał. — Hej, wy! — zawołała do nich osa, która przelatywała obok. — Lećcie za mną! Przeczekamy burzę w moim domu! Bella i Wejga spojrzały na siebie, skinęły głowami, chwyciły się za łapki i poleciały za osą. Osa zaprowadziła je do jakiegoś małego papierowego gniazdka. — To twój dom? — zdziwiła się pszczółka Bella. — Oczywiście jest mniejszy niż wasz ul — uśmiechnęła się osa. — Ale zmieścimy się i przeczekamy niepogodę. Wchodźcie, poczęstuję was sokiem.