Ty się z nami nie bawisz!

Był sobie żółwik, który chodził do zwierzęcego przedszkola i lubił tam bawić się z innymi przedszkolakami. Chociaż żółwik był najpowolniejszy w grupie, miał dużo innych zalet. Wszyscy go lubili i bawili się z nim.

Jednak pewnego razu zwierzątka wyszły na spacer i postanowiły sobie zażartować z żółwika.

–– Nie bawmy się dzisiaj z nim! –– zaproponował nagle jeżyk.

–– Dobrze! –– zgodziła się myszka.

–– My mamy swoje tajemnice, a ty sobie idź. Ty się z nami nie bawisz –– powiedziała wiewióreczka do żółwika.

–– Przecież jesteście moimi najlepszymi przyjaciółmi –– powiedział żółwik i zaczął płakać. –– Tak bardzo chciałem się z wami pobawić!

Nagle do żółwika podszedł zajączek ze starszej grupy i powiedział:

–– No już nie płacz.

–– Kiedy mi smutno, bo przyjaciele tak nieładnie ze mną postąpili –– odpowiedział żółwik.

–– Nie widzisz, że oni z ciekawością patrzą, jak reagujesz? Trzeba im powiedzieć, że nie podoba ci się ich zachowanie.

–– Czyli mam im od razu powiedzieć, jeśli nie podoba mi się, jak się do mnie odnoszą? –– upewnił się żółwik.
–– Oczywiście! –– potwierdził zajączek. –– Naucz się też nie zwracać uwagi, kiedy przyjaciele cię drażnią. Wtedy przestanie im się to podobać.
–– Dobrze, następnym razem spróbuję.

–– A wiesz, co jest najważniejsze?

–– Co? –– zapytał z zainteresowaniem żółwik.

–– Naucz się bawić sam ze sobą, nawet gdy wokół ciebie jest wiele innych zwierzątek –– odpowiedział zajączek. –– Jeśli zajmiesz się czymś ciekawym, inni na pewno się tym zainteresują i podejdą.

–– A czym mogę się zająć?

–– Możesz wymyślić własną grę lub jakąś bajkę. Możesz też wziąć kartkę i złożyć z niej ciekawą figurkę. Najważniejsze, żebyś zajmował się tym, co cię interesuje, niezależnie od tego, czy twoi przyjaciele biorą udział w tej zabawie.
–– Dobrze, dziękuję –– odpowiedział żółwik i podszedł do pieńka, żeby go ozdobić.

Jeż, wiewiórka i myszka zobaczyły, że ich kolega już nie płacze, tylko zajmuje się swoimi sprawami, i postanowiły do niego podejść.

–– Co robisz? –– zapytał jeż.

–– Dekoruję pień liśćmi, kamykami i gałązkami, żeby wyglądał wesoło i ładnie –– odpowiedział żółwik.

–– Możemy się przyłączyć do twojej zabawy? –– zapytała wiewiórka.

–– No nie wiem... Nie wiem, czy chcę teraz z wami się bawić –– powiedział żółwik. –– Bardzo mi się nie podobało, jak dziś mnie potraktowaliście. A teraz jest mi wesoło.

–– Przepraszamy! –– zawołała myszka.

–– Dobrze, wybaczam wam –– powiedział żółwik i objął swoich przyjaciół.
Od tego czasu żółwik nie obrażał się już na tych, którzy nie chcieli się z nim bawić. Teraz bowiem potrafił znaleźć dla siebie ciekawe zajęcia. A przyjaciele żółwika nigdy więcej nie próbowali go drażnić.

Pytania do bajki rozwijające inteligencję emocjonalną dziecka:

Dlaczego przyjaciele nie chcieli bawić się z żółwikiem na początku bajki?
Opowiedz, jak żółwik na to zareagował.
Kto i w jaki sposób przekonał żółwika?
Powiedz, co należy zrobić, jeśli przyjaciele dokuczają ci i nie chcą się z tobą bawić.
Jak myślisz, dlaczego przyjaciele podeszli do żółwika, kiedy ozdabiał pieniek? Jakie emocje wtedy odczuwali?

Odkryj wszystkie tajemnice naszego magicznego lasu!

Biblioteka autorskich bajek „Żywe Bajki” już na Ciebie czeka!
Setki wartościowych historii wspierających rozwój dzieci.
Zobacz nasze ABONAMENTY – mile Cię zaskoczą.
Podaruj dzieciom radość, zabawę i prawdziwe wartości!