Surowa mama

Był sobie zajączek, który miał surową mamę. Jeśli wiercił się przy stole w czasie jedzenia, mama go upominała: ― Najpierw spokojnie zjedz, a dopiero potem możesz iść biegać. Nie kręć się, bo przewrócisz się razem z krzesłem i uderzysz! Jeśli zajączek bawił się za głośno i nikogo nie słuchał, mama surowo napominała: ― Uspokój się choć trochę! Ja i tata też potrzebujemy ciszy! A jeśli zajączek nie chciał iść spać wieczorem, mama mówiła stanowczo: ― Pora na spanie! Jutro dokończysz zabawę. Pewnego dnia zajączek pomyślał ze smutkiem: "Czy tylko moja mama jest taka surowa?" ― i poszedł do swoich przyjaciół: niedźwiadka, wilczka i myszki. Postanowił zapytać jakie są ich mamy. ― Moja jest bardzo dobra ― powiedział miś. ― I ona na ciebie nigdy nie krzyczy? ― zdziwił się zajączek. ― Dlaczego nie? Pewnie, że czasem krzyczy, ale to nie znaczy, że mnie nie kocha. Ona się o mnie troszczy, chce mojego dobra. ― Moja też jest surowa ― powiedziała myszka. ― Nie pozwala mi psocić przy stole ani kiedy już położę się do łóżka. ― A ja mojej prawie nie widuję ― zachlipał wilczek, ocierając łzy. ― Ona strasznie dużo pracuje. ― Najważniejsze, że ją masz! ― pocieszyli go przyjaciele. ― Wiecie co? ― powiedział zajączek. ― Wszystkie nasze mamy są dobre, przecież nas kochają i chcą dla nas dobrze. Nawet kiedy się na nas gniewają, to robią to, żeby nas ochronić przed niebezpieczeństwami i robieniem błędów. Po prostu ktoś widzi w mamach surowość, a ktoś ― dobroć. Tak naprawdę nasze mamy są różne!