Sto pierwsze życzenie
Żyła sobie kiedyś dziewczynka Natalia. Była ładna i miała talent do wszystkiego. Umiała śpiewać, tańczyć, rysować, lubiła czytać książki, szyć i spacerować. Chyba nie było takiej czynności, której by nie lubiła. Wszystko ją interesowało!
I właśnie dlatego Natalia często nie wiedziała, czym się zająć. Przecież i to umiała, i tamto robiła doskonale, i jeszcze wiele innych rzeczy... Czasami dziewczynka zastanawiała się: skąd wziąć tyle czasu, żeby zdążyć zrobić wszystkutko na świecie?
Pewnego razu Natalia siedziała smutna, trzymając w ręku długopis. Dziewczynka chciała zdążyć i przeczytać książkę, i pobawić się ulubionymi zabawkami i coś narysować. Zastanawiała się, czym chciałaby się zająć dokładnie teraz.
"Od czego by tu zacząć?" –– rozmyślała dziewczynka.
–– Zacznij od siebie! –– poradził jej niespodziewanie długopis, który Natalia zamyślona obracała w palcach.
Najpierw dziewczynka była bardzo zaskoczona, a potem ucieszyła się, że jej ulubiony długopis ożył.
–– Jak to, od siebie? –– zapytała.
–– To bardzo proste! –– odpowiedział długopis z entuzjazmem. –– Weź teraz kartkę i napisz na niej wszystkie swoje życzenia. Tylko, uwaga, u nikogo nie podglądaj. To powinny być twoje własne życzenia. I jeszcze jedno: musi ich być sto!
–– Sto życzeń? A jeśli wyjdzie więcej?
сто п