Sprytna Bułeczka

Kiedy pierwszą Bułeczkę zjadła Lisica, dziadek z babcią trochę się martwili, ale dziadek niebawem zapytał: — Babciu, została ci jeszcze mąka, żeby upiec nową Bułeczkę? — Trochę zostało, ale Bułeczka wyjdzie nieduża — odpowiedziała babcia. — Nic nie szkodzi, byle tylko była mądra. Upiekła staruszka nową Bułeczkę i zaczęła ją pouczać: — Ty, Bułeczko bądź mądrzejsza i strzeż się Lisicy, nieważne, co by ci mówiła i co obiecywała. Bądź sprytna, inaczej leśne zwierzęta cię zjedzą, jak twoją poprzedniczkę. — Dobrze, babciu, będę uważać! — odpowiedziała Bułeczka wesoło i poturlała się do lasu na spacer. Turla się Bułeczka, turla, a tu z naprzeciwka skacze Zając. — O, cześć, Bułeczko. Jesteś tu nowa? Może zaśpiewasz mi jakąś piosenkę? — Nie, Zającu, nie mam czasu na piosenki. Babcia z dziadkiem wysłali mnie do lasu na grzyby. Jak nazbieram, to może zaśpiewam. — Dobrze, Bułeczko, pomogę ci zbierać grzyby. I Zając zebrał dla Bułeczki cały koszyk grzybów, a ta zaśpiewała mu piosenkę i poturlała się dalej.