Skarby

Pewna ciekawska małpka zajrzała do głębokiej nory. Mama jej wiele razy mówiła, żeby tego nie robiła, ale małpka nie posłuchała. I wtedy ktoś ją złapał za szyję, a potem pociągnął w głąb nory, pod ziemię! Zapierała się wszystkimi czterema łapkami, ale ten ktoś był od niej silniejszy. W końcu małpka przestała stawiać opór. — Chciałaś ukraść moje ssskarby? — zasyczał w ciemności zły głos. — Skarby? Jakie skarby? — zatrajkotała pospiesznie małpka. — Ja nawet nie wiedziałam, że tu są jakieś skarby. Ja w ogóle nie wiem co to skarby! — Ssss? — zdziwił się głos. — Nie wiesz czym sssą ssskarby? — Nie — odpowiedziała szczerze małpka. — Ssspójrz! — rzekł uroczyście głos, a w norze zapaliła się świeca. Małpka zobaczyła, że jest w gościnie u kobry królewskiej. Obok niej stała drewniana skrzynia. Wyglądała na ciężką. Pewnie było w niej sporo rzeczy. — A po co ci to? — zapytała małpka. — Ssstrzegę tego przed ludźmi. Są chciwi, a gdy zobaczą złoto, tracą rozum i zaczynają zabijać ssswoich braci — odpowiedziała gospodyni nory. — Och?! — zdziwiła się małpka. — Tak — powiedziała wężyca. — W ogóle zwierzęta też mogą oszaleć, jeśli je zobaczą. — A ja? — przestraszyła się małpka. — Ty też! — odpowiedziała kobra. — Kiedy ja wcale nie rozumiem, po co mi skarby? — powiedziała małpka. — Rzeczywiście, po nic — rzekła kobra, — ale tak po prostu zawsze sssię dzieje i ze wszyssstkimi.