Podwodny świat

W głębinach błękitnego oceanu istnieje podwodny świat. Panuje w nim przyjaźń, wzajemne zrozumienie i spokój. Każdy mieszkaniec jest zajęty swoimi ważnymi sprawami. Wesołe kraby urządzają tańce w rytm muzyki fal, mądre żółwie morskie udzielają rad i opowiadają ciekawe historie, rekiny łowią ryby, aby nakarmić swoje rodziny, a inteligentne delfiny pomagają wszystkim, którzy znaleźli się w tarapatach. Leczą rannych, towarzyszą podróżnikom i odkrywają nowe zakątki podwodnego królestwa.

Dno morskie pokryte jest barwnymi koralowcami, wśród których pływają ławice kolorowych rybek. W wodorostach chowają się małe ośmiornice, a na piaszczystych łachach można zobaczyć kraby budujące swoje piaskowe zamki. Całe podwodne życie jest pełne kolorów i ruchu, a każdy mieszkaniec jest ważny w tym niesamowitym świecie.

Pewnego razu delfiniczka Luna bawiła się daleko od domu. Badała dno morskie, szukając pereł i koralowców. Luna była ciekawa i odważna, uwielbiała odkrywać nowe miejsca i znajdować ukryte podwodne jaskinie. Jednak wypłynąwszy zbyt daleko, nie zauważyła niebezpieczeństwa i wpadła w sieć. Była to duża, niezwykła sieć złotego koloru. Sieć całkowicie owinęła Lunę, ściskając ją i wpijając się w jej skórę. Luna nie mogła się uwolnić, bolało ją i zaczęła krzyczeć:

— Pomocy!

Mały rekin Wicher bawił się w pobliżu i usłyszał jej krzyk. Był żwawy i energiczny, zawsze gotowy do pomocy. Wicher podpłynął bliżej i zobaczył, jak Luna miota się w sieci.

— Co tu robisz? Jak udało ci się wplątać w sieć?

— Jestem Luna i szukałam tu pereł. Po co w ogóle jest tu ta sieć?

— Jestem rekinem, nazywam się Wicher. Wpłynęłaś na terytorium rekinów. Tutaj poluje mój tata — przywódca rekinów, i to jest jego sieć. Poczekaj, uwolnię cię!

Wicher wbił zęby w sieć i zaczął ją ciągnąć, ale nie miał wystarczająco dużo siły. Sieć była zbyt mocna, nawet zęby rekina nie były w stanie jej rozerwać.

— Co robić...? — zapłakała Luna.

— Nie płacz. Wezwę tatę na pomoc. On jest najsilniejszy w stadzie i da radę cię uwolnić.

Wicher popędził po pomoc, a Luna została w sieci — smutna, płacząc ze strachu i bólu. W tym czasie ojciec Luny, przywódca delfinów Wulkan, zaniepokojony długą nieobecnością córki, wyruszył na jej poszukiwania. Wulkan usłyszał jej krzyki i popędził na pomoc. Widząc córkę uwięzioną w sieci, zaczął ją szarpać z całej siły, ale ta nie ustępowała. Luna zaczęła płakać jeszcze bardziej.

Odpłynął dalej, nabrał prędkości i z ogromną siłą przebił sieć swoim nosem. Kiedy pękła z głośnym trzaskiem, Luna z radością wypłynęła z pułapki.

— Dlaczego rozerwaliście moją sieć? — Nagle delfiny usłyszały czyjś oburzony głos. Był to przywódca rekinów, Kieł. Wicher przyprowadził go, żeby uratował Lunę.

— Musiałem rozerwać sieć, bo utknęła w niej moja córka — odpowiedział Wulkan.

— Ech ty! Ja wyciągnąłbym twoją córkę i nie porwałbym przy tym sieci. A ty ją zepsułeś!

— Twoim zdaniem jakaś tam sieć jest ważniejsza od małego delfina? — odparł gniewnie Wulkan.

— To wyjątkowa sieć — zrobił ją jeszcze mój dziadek. Nie ma drugiej takiej w całym podwodnym świecie i nigdy nie będzie! — odrzekł ze złością Kieł.

— Przepraszam, ale chciałem tylko uwolnić córkę. Nie wiedziałem, że ta sieć jest dla ciebie taka ważna.

— Co mi po twoich przeprosinach? Kto mi zwróci sieć? A twoja córka w ogóle nie powinna tu pływać — sama jest sobie winna.

Wulkan i Kieł zaczęli mierzyć się groźnym wzrokiem, mówili coraz głośniej i nawet ocean się wzburzył. Na krzyki przypłynęły wszystkie delfiny i rekiny, obserwując kłótnię przywódców.

Wulkan, będąc starszy i mądrzejszy, powiedział:

— Nie chcę się więcej kłócić. Jeszcze raz przepraszam, nie chciałem cię urazić. Naprawię sieć i zostańmy przyjaciółmi!

Ale Kieł był bardzo zły i zdenerwowany. Nie mógł się uspokoić. Wtedy rekinek Wicher powiedział:

— Tato, może jednak wybaczysz delfinowi? On nie porwał sieci celowo i już przeprosił.

Kieł spojrzał na syna i zastanowił się: „Może naprawdę trzeba wybaczyć delfinowi? Ale tak bardzo lubię swoją złotą sieć — jest niepowtarzalna. Jak mogę mu wybaczyć? Co robić?”.