Piotruś i sen

Był sobie kiedyś chłopiec imieniem Piotruś, który nie chciał iść spać, kiedy nadchodził wieczór. Kiedy była pora, żeby położyć się do łóżka, Piotruś zaczynał marudzić i krzyczeć: –– Nie chcę spać, nie będę! Żadne tłumaczenia ani nawet kary nie pomagały. Pewnego razu mama i tata byli tak zmęczeni awanturowaniem się Piotrusia przed snem, że po prostu bez słowa wyszli z jego pokoju i zostawili go samego. Kiedy chłopiec został sam, od razu zaczęło mu się nudzić. Zaczął ziewać i już był gotowy zasnąć, gdy nagle czyjś głos powiedział do niego: –– Cześć, Piotrusiu! –– Cześć! –– odpowiedział chłopiec. –– Kto tu jest? –– Jestem Pan Sen –– przedstawił się głos. –– Przyszedłem pomóc ci zasnąć. Jutro musisz wstać wcześnie, dlaczego więc do tej pory nie śpisz? –– Bo sen jest dla słabeuszy i dzieci –– odpowiedział Piotruś. –– A ja jestem już duży i silny. –– Naprawdę? –– Głos wydawał się rozbawiony. –– Chcesz, pokażę ci ciekawą historię o twoim ulubionym superbohaterze? –– Jasne, że chcę! –– odpowiedział chłopiec. –– No to na początek zamknij oczy... –– Ale ja nie chcę spać... –– Po prostu zamknij oczy. To się nie liczy jako spanie. –– Dobrze, zgadzam się! –– odpowiedział Piotruś i wkrótce sam nie zauważył, jak zapadł w głęboki, przyjemny sen. A we śnie zobaczył swojego ulubionego superbohatera, który... spał! Piotruś chciał go obudzić, ale Pan Sen na to nie pozwolił.