Odważny i tchórzliwy
W pewnym czarodziejskim lesie żyli: nieśmiały wilk i odważny zajączek. Pomimo tego, że mieli bardzo różne charaktery, wilk i zając byli przyjaciółmi. Inne zwierzęta śmiały się z nich. Gdziekolwiek ta para się pojawiała, wilk chował się za zającem i milczał.
–– Cha, cha, cha! Ależ sobie znalazłeś przyjaciela...! Zając nie obroni cię przed niczym!
Wilkowi robiło się przykro, a zajączek go pocieszał:
–– Nie zwracaj na nich uwagi! Niech się śmieją, głuptasy. Najważniejsza jest nasza przyjaźń.
–– No ale ja naprawdę nie jestem taki, jak inne wilki. Wszyscy moi bracia są silni i odważni, a ja jestem tchórzem.
–– No i co z tego? Jesteś jaki jesteś. Masz przyjaciela takiego jak ja, a twoi bracia nie potrafią się przyjaźnić.
Pewnego razu do ich magicznego lasu zawędrował lis z innego lasu. Najpierw przestraszył się szarego wilka, ale kiedy zobaczył, że ten nawet zająca nie rusza, uznał, że nie ma się czego obawiać o swoją skórę.
–– Hej ty, zając! –– krzyknął lis. –– Zaraz cię zjem!
–– Nie dasz rady, rudzielcu! Nie boję się ciebie! I mam odważnego przyjaciela, zaraz cię stąd przegonimy! –– odpowiedział odważny zajączek, nawet nie zauważając, że nieśmiały wilk znów się za niego schował i spuścił pysk ku ziemi.
–– Cha, cha, cha! Widać, że twój kolega to tchórz! Nic mi nie zrobicie! –– zaśmiał się lis, złapał zająca zębami za kołnierz i już miał uciec ze zdobyczą do swojej nory. Jednak kiedy wilk zobaczył, że jego przyjaciel zaraz zostanie zjedzony, jakby się odmienił. Zawarczał głośno na lisa i rzucił się na niego. Ten, zaskoczony, puścił zająca i uciekł, nie oglądając się za siebie.