Oczka zmruż, zaśnij już!

Była sobie kiedyś dziewczynka o imieniu Natalka, która nie potrafiła szybko zasypiać. Kładła się wieczorem do łóżeczka, ale sen nie przychodził. Natalka długo przewracała się z boku na bok. Im więcej czasu mijało bez snu, tym bardziej się denerwowała. A kiedy leżenie w łóżeczku stawało się już całkiem nudne i smutne, dziewczynka zaczynała płakać.

–– Natalciu, czemu ty nie śpisz? –– pytała ją mama.

–– Nie wiem –– odpowiadała dziewczynka.

–– Coś cię martwi?

–– Nie wiem.

–– A dlaczego płaczesz?

–– Nie wiem...

Pewnego razu Natalka, jak zwykle, wykąpała się przed snem, a następnie położyła do łóżka. Znów nie mogła zasnąć i wierciła się z boku na bok, aż nagle usłyszała czyjś szept:

–– Cześć!

–– Kto tu jest? –– dziewczynka początkowo się przestraszyła.

–– Jestem obłoczkiem snu. Przybyłem, żeby pomóc ci szybciej zapadać w przyjemny i głęboki sen.

–– Cześć! A to można nauczyć się szybko zasypiać? –– zdziwiła się Natalka.

–– Oczywiście! –– odpowiedział z uśmiechem obłoczek. –– Chcesz spróbować?

–– Pewnie!

–– W takim razie rozluźnij się i nie martw się niczym. Skup się tylko na swoim oddechu. Weź głęboki wdech przez nos, policz w myślach do trzech, a następnie powoli wydychaj powietrze przez usta. Powtórz to co najmniej dziewięć razy. Ale jeśli będziesz miała ochotę, wykonuj to ćwiczenie oddechowe tyle razy, ile chcesz, aż całkowicie się rozluźnisz i zaśniesz.

Natalka posłuchała obłoczka snu, wzięła głęboki wdech, powoli wypuściła powietrze, a potem poczuła się znacznie spokojniejsza.

–– Jeśli po ćwiczeniu oddechowym nie udało ci się od razu zasnąć, policz w myślach od stu do jednego –– poradził obłoczek.

–– To znaczy, że trzeba odliczać od końca? –– zapytała dziewczynka.

–– Zgadza się! –– odpowiedział obłoczek.

–– Sto, dziewięćdziesiąt dziewięć, dziewięćdziesiąt osiem, dziewięćdziesiąt siedem, dziewięćdziesiąt sześć, dziewięćdziesiąt pięć...

Kiedy Natalka dotarła do "jeden", poczuła przyjemne odprężenie. Nie miała już ochoty przewracać się z boku na bok.

–– Jeszcze nie zasnęłaś, ale to normalne –– szepnął obłoczek snu i łagodnie pogłaskał dziewczynkę po plecach. –– Jesteś bezpieczna, twoi rodzice są blisko, twój dom chroni cię i strzeże twojego snu. Leż z zamkniętymi oczami i wyobraź sobie, jak ciepły wodospad obmywa twoje ciało, a słońce przyjemnie cię ogrzewa. Jak tylko powiem „oczka zmruż, zaśnij już”, zapadniesz w przyjemny i głęboki sen. A więc raz, dwa, trzy, Natalko, oczka zmruż, zaśnij już!

Gdy tylko obłoczek snu wypowiedział ostatnie słowa, dziewczynka z uśmiechem na twarzy zamknęła oczy i zapadła w cudowny sen.

Od tego czasu, gdy Natalka brała kąpiel i kładła się do łóżeczka, nie przewracała się już długo z boku na bok. Teraz potrafiła szybko i spokojnie zasnąć.

Pytania do bajki rozwijające inteligencję emocjonalną dziecka:

1. Jak myślisz, dlaczego Natalka na początku bajki nie potrafiła szybko zasnąć?
2. Jakie emocje odczuwała, kiedy długo kręciła się w łóżku?
3. Kto i w jaki sposób pomógł dziewczynce nauczyć się szybciej zasypiać?
4. Wymień trzy ćwiczenia, które będziesz stosować przy trudnościach z zasypianiem.
5. Jakie emocje odczuwała Natalka pod koniec bajki? Dlaczego?

Odkryj wszystkie tajemnice naszego magicznego lasu!

Biblioteka autorskich bajek „Żywe Bajki” już na Ciebie czeka!
Setki wartościowych historii wspierających rozwój dzieci.
Zobacz nasze ABONAMENTY – mile Cię zaskoczą.
Podaruj dzieciom radość, zabawę i prawdziwe wartości!