Niechciejka

Była sobie mała dziewczynka, która lubiła powtarzać „nie chcę”. Jeśli ktoś jej coś zaproponował, zawsze słyszał tylko jedną odpowiedź: „nie chcę”. Dlatego właśnie dziewczynkę przezwano Niechciejka. Pewnego razu Niechciejka poszła do przedszkola. Ale i tam jej się nie podobało. — Proszę, zjedz śniadanie — namawiała ją pani wychowawczyni. — Nie chcę — kaprysiła Niechciejka i pozostała głodna. — Teraz pójdziemy bawić się do ogródka — powiedziała pani. — Ubierz się prędziutko. — Nie chcę — powtarzała dziewczynka. Kiedy wszyscy sobie poszli, Niechciejka została w sali z nianią. I zaczęła się nudzić. Stała przy oknie i patrzyła, jak bawią się inne dzieci. Nagle ktoś się odezwał do Niechciejki: — Cześć! Czemu jesteś taka smutna? — Bo mi się nudzi — odpowiedziała dziewczynka i zobaczyła koło siebie zabawkę, małego konika, który zaczął z nią rozmawiać. — Przecież sama nie chciałaś iść do ogródka — odparł konik. — Tak... I co mam teraz robić? — spytała smętnie Niechciejka. — Zobacz, jak dobrze się bawią. A wiesz, dlaczego?