Narty

W pewnej rodzinie żyło dwóch braci, Marek i Edek. Starszy brat Marek miał narty i jeździł z przyjaciółmi po stromych stokach. Młodszy brat Edek tylko patrzył na nich i zazdrościł. Starsi chłopcy nigdy nie zabierali go ze sobą.

Za każdym razem, gdy szedł za bratem, ten mówił mu to samo:

— Jesteś jeszcze mały, będziesz zostawał w tyle! Poza tym nie masz nart.

To była prawda. Edek nie miał nart. Mama i tata nie kupili mu nart z tego właśnie powodu: był jeszcze za mały.

A zima była piękna, śnieżna... I pewnego mroźnego zimowego wieczoru, kiedy na niebie świecił okrągły księżyc i było jasno prawie jak w dzień, Edek zakradł się do schowka. Wyjął stamtąd narty brata, napchał do butów narciarskich Marka grubych skarpet i założył je. Okazały się prawie w sam raz. Edek wziął narty i kijki, i wyszedł na podwórko. Śnieg skrzypiał, gwiazdy mrugały, księżyc świecił.

Edek wspiął się na górkę i założył narty. W nocy górka wydawała się niezwykle wysoka, a zjazd okropnie stromy. Chłopiec się skulił. Trochę się bał. Ale jeśli nie odważy się teraz, to kiedy? Odepchnął się kijkami i poleciał w dół.

Dosłownie: poleciał. To znaczy, najpierw oczywiście pojechał, ale zaraz potem zawadził o jakąś nierówność, poleciał, koziołkując na łeb na szyję.

Wylądował na szczęście miękko, w zaspie.

— Co to za dzieciaki tu cały czas się kręcą, nie dają mi spokoju dniem ani nocą? — odezwał się z niezadowoleniem ktoś, kto do tej pory spokojnie spał sobie w tej zaspie.

Edek wygrzebał się ze śniegu i zobaczył, że to mówi pingwin. I niestety, zobaczył też, że narty są połamane.

— Ooo, bracie — ciągnął pingwin. — Widzę, że tobie nie bardzo idzie jazda na nartach…

Edek milczał i tylko gapił się ze zdziwieniem na pingwina. Skąd tu pingwiny i to jeszcze gadające? A pingwin w zamyśleniu podrapał się po białym brzuszku i zaproponował:

— Chodź ze mną do bajkowej krainy, a ja nauczę cię jeździć na nartach!