Mogę ja?

Był sobie chłopiec imieniem Gabryś. Miał osiem lat i uczył się w drugiej klasie. Gabryś był mądrym i ciekawym świata chłopcem. Niestety, miał jedną przykrą wadę: na lekcjach często wyrywał się z odpowiedziami, krzyczał głośno, nie dając innym dzieciom odpowiedzieć na pytanie nauczyciela. Za każdym razem, kiedy pan w klasie zadawał pytanie, Gabryś natychmiast podnosił rękę i krzyczał: ― Ja! Ja wiem! Mogę odpowiedzieć! Mogę ja?! Mogę ja?! Chłopiec zawsze chciał być pierwszy i często przerywał nauczycielowi i przyjaciołom. Pewnego razu na lekcji matematyki nauczyciel zapytał: ― Ile będzie pięć razy trzy? A Gabryś od razu: ― Piętnaście! Inne dzieci nie zdążyły nawet się zastanowić. Nauczyciel uśmiechnął się i powiedział: ― Dobra odpowiedź, Gabrielu, ale daj innym dzieciom też brać udział w lekcji. Gabrysiowi zrobiło się jakoś nieswojo. Zrozumiał, że jego zachowanie chyba nie zawsze było takie jak trzeba. Kiedy lekcja się skończyła, chłopiec podszedł do nauczyciela i powiedział: ― Przepraszam, że zawsze pierwszy wykrzykuję odpowiedź. Więcej już tak nie będę robił. Nauczyciel z uśmiechem odpowiedział: ― Brawo, Gabryś! Staraj się teraz odpowiadać tak, żeby dla wszystkich lekcje były ciekawe.