Mała pomocnica
Żyła sobie kiedyś biedronka, która lubiła siebie i otaczający ją świat. Mimo że była mała, nigdy nie uważała swoich rozmiarów za wadę. Zawsze powtarzała: „Robię wszystko, co w mojej mocy, a mam jej wystarczająco dużo, aby czynić ten świat lepszym!”.
Biedronka była wrażliwym stworzonkiem. Zawsze starała się pomagać swojej planecie. Jeśli gdzieś leżał śmieć, to go podnosiła, oczyszczając okolicę. Jeśli jakiś kwiat usychał, nosiła mu kropelki rosy i poiła go, dopóki nie odżył.
Jeśli ktoś potrzebował jej pomocy, a ona mogła pomóc, zawsze robiła to z radością. Ponieważ wiedziała, że planeta jest jej domem. Im czystsza i jaśniejsza będzie, tym radośniejsze i przyjemniejsze będzie życie na niej.
Pewnego razu biedronkę złapał ulewny deszcz i zmoczył jej skrzydełka. Były tak mokre i ciężkie, że nie mogła nawet ruszyć się z miejsca. Po kilku próbach wzbicia się w powietrze biedronka cicho zapłakała ze zmęczenia. Nagle usłyszała ją mała gąsienica i zapytała:
— Dlaczego płaczesz? Może mogę ci w czymś pomóc?
