Mądra ropucha
W pewnym czarodziejskim lesie rosła sobie piękna róża. Niedaleko niej, na bagnach, mieszkała stara ropucha, która bardzo lubiła codziennie przychodzić do róży. Pewnego razu róża zapytała ropuchę:
–– Dlaczego do mnie przychodzisz?
–– Żeby cię podziwiać –– odpowiedziała ropucha. –– Jesteś dla mnie jak lustro: w tobie odbija się również moje piękno.
–– Jak to możliwe? Przecież jesteś brzydka! –– wykrzyknęła róża.
–– To możliwe. Jesteś na mnie zła, ponieważ przypominam ci o twoich słabościach.
–– Nieprawda! Jestem piękną różą i wiem o tym.
–– Oczywiście, że jesteś piękna! W każdym z nas jest coś dobrego i coś złego, inaczej świat nie byłby tak różnorodny i ciekawy.
Po tych słowach ropucha wróciła do swojego bagna. A róża zastanowiła się nad jej słowami.
Mijały dni, a ropucha nadal przychodziła do róży, aby podziwiać ją i dzielić się swoimi przemyśleniami. Nadeszły mrozy, wszyscy mieszkańcy lasu schronili się w swoich norach i legowiskach. Tylko ropucha nadal przychodziła do swojej róży. Okrywała ją mchem i liśćmi, żeby kwiatowi było cieplej. A róża z wdzięcznością patrzyła na ropuchę i mówiła:
–– Jakie piękne są twoje uczynki! Dziękuję ci za troskę.