Księżyc z sera

Myszka Sonia rysowała obrazki ogonkiem na ziemi. Podszedł do niej kolega, chomik Riki, pooglądał jej rysunki i zapytał: — A co to takiego? — Statek kosmiczny — odpowiedziała myszka, nie odrywając się od swojego zajęcia. — Zbuduję go, polecę w kosmos i będę jeść ser. — Ser? — zdziwił się chomik. — W kosmosie? Skąd w kosmosie ser? — Jak to skąd? — zdziwiła się z kolei Sonia i aż uniosła łapki na takie głupie pytanie. — Nie widziałeś Księżyca w nocy? To przecież prawdziwy wielki kawał sera! Riki widział Księżyc. Rzeczywiście był bardzo podobny do okrągłego kawałka sera. — No tak… — W zamyśleniu podrapał się za uchem. — A ty na pewno dasz radę zbudować statek kosmiczny? — upewnił się. — Mam bardzo mocne zęby! — powiedziała Sonia i pokazała zęby. — Mogę nimi gryźć nawet bardzo twarde rzeczy! Widzisz to drewno? Już sobie wygryzłam w nim przytulną kabinę. Pozostało zrobić wszystko co trzeba na zewnątrz, jak w prawdziwej rakiecie. Sonia wskazała kawałek drewna, który leżał niedaleko. Razem z chomikiem weszli do środka. Rzeczywiście było tam wszystko jak w prawdziwej rakiecie. Nawet guziki na pulpicie sterowania.