Dzięki, Maniunia!

Liście wysychały i powoli spadały z gałęzi, delikatnie pokrywając ziemię czerwono-żółto-brązowym dywanem. Rano nutria Maniunia wstała wcześniej, żeby zabrać się do przygotowywania swojej nory na zimę. Chodząc w pobliżu swojego domku, nagle usłyszała czyjś żałosny płacz. Maniunia rozejrzała się i zobaczyła małą myszkę, która szlochała, ocierając łzy łapkami. ― Jak masz na imię, malutka? ― zapytała nutria. ― Jestem Ryżula ― odpowiedziała myszka, nadal płacząc. ― A ty jak się nazywasz? ― Mam na imię Maniunia. Dlaczego płaczesz? ― Dzisiaj w nocy huragan zniszczył mój domek, który niedawno zbudowałam, żeby w nim przezimować. Teraz na pewno zamarznę i zginę... ― Och, to bardzo smutne! Bardzo ci współczuję ― odpowiedziała Maniunia. ― Jak mogę ci pomóc? ― Nie wiem ― odpowiedziała niepewnie Ryżula. ― A ja chyba już wiem! ― zawołała nagle nutria. ― Zbudujemy ci nowy domek, w którym będzie ciepło zimą.