Dlaczego pada deszcz?

Niebo było pochmurne i smutne. — No cóż — mówiło do Słońca — znów będziesz musiało się schować. Trzeba oczyścić Ziemię z brudu, bo inaczej ludzie będą chorować. — Ech... — westchnęło ciężko Słońce. — To ludzie zaśmiecają swoją planetę. Kiedy wreszcie przestaną sami sobie szkodzić? — Kiedy zmądrzeją, wtedy przestaną — odpowiedziało Niebo. — A na razie naszym zadaniem jest sprzątanie po nich, jak po małych dzieciach. Chowaj się — i spochmurniało jeszcze bardziej. Słoneczko schowało się za Chmurką i zaczął padać deszcz. Na początku deszczyk był słaby i rzadki. — No i jak wam idzie? — zawołała Chmurka do Kropelek. — Niezbyt dobrze — odpowiedziały. — A tu jeszcze jest tak brudno! Wtedy Niebo nachmurzyło się jeszcze mocniej i spadła ulewa. Ulewa była taka silna, że woda sięgnęła ludziom do kolan. — Ludzi zaczyna zatapiać, czas przestać! — zaniepokoiły się Kropelki. — Zostało już niewiele. Jeśli nie zmyjemy całego brudu, Ziemi będzie ciężko — odparła Chmurka i wypuściła jeszcze jedną porcję ulewy. Kiedy Krople powiadomiły Chmurkę i Niebo, że wszystko jest czyste, Słoneczko wyszło ze swojej kryjówki i ponownie oświetliło Ziemię. Z przyjemnością patrzyło, jak ludzie cieszą się na jego widok i uśmiechało się do nich w odpowiedzi. — Przyroda was kocha! Wszyscy was kochamy! — szeptało Słoneczko do ludzi w nadziei, że jego promienie ogrzeją ich serca. — Proszę, kochajcie i szanujcie swoją planetę!