Dąb i Wierzba

Żył sobie kiedyś mądry, ale bardzo samotny Dąb. Kiedy obok niego spacerowały zakochane pary, tylko smutno wzdychał i odprowadzał je wzrokiem. A po nocach śniła mu się piękna ukochana, która była gdzieś bardzo daleko... „Może moje korzenie są tak duże, że nie pozostawiają miejsca innym drzewom w pobliżu?” –– myślał Dąb i smucił się. Pewnego razu obok niego pojawiła się zakochana para, która niosła ze sobą sadzonkę wierzby. Dąb ucieszył się: nareszcie jego samotność się skończy! –– Tutaj rośnie dąb. Ma bardzo duże i potężne korzenie, więc lepiej nie sadzić wierzby obok niego –– powiedział młody człowiek. –– Nie przeszkodzę temu pięknemu drzewku, tylko nie odchodźcie! –– szepnął Dąb, szeleszcząc liśćmi. –– Posadźmy jednak tutaj wierzbę –– odpowiedziała dziewczyna, jakby usłyszała błaganie Dębu. Młodzi ludzie wymienili zakochane spojrzenia i posadzili wierzbę obok dębu, który w końcu poczuł się szczęśliwy. Dąb z zachwytem patrzył na Wierzbę, chronił ją swoimi liśćmi przed ulewnym deszczem i silnym wiatrem, a przed snem życzył jej słodkich snów. Na początku Wierzba nie zwracała uwagi na Dąb, często odwracała się od niego. Bardziej interesowało ją obserwowanie ptaków i owadów, chmur płynących po niebie i bawiących się promieniami słońca... Ale pewnego dnia Wierzba poczuła, jak korzenie Dębu jej dotknęły. W tym momencie poczuła coś nowego, nieznanego jej wcześniej.