Beztroska chmurka
Przez miliony lat chmury na niebie gęstniały i rozchodziły się, łączyły się, tworząc gęstą warstwę szarej zasłony, a potem znów się rozpraszały. Nawet gdy chmury były niegrzeczne i przez kilka dni nie opuszczały nieba, w końcu i tak odchodziły.
Tylko chmurka o imieniu Lauma pozostawała spokojna i beztroska, pomimo ich niekończących się wybryków. Słońce i ptaki zdumiewały się, jak Laumie udawało się zachować spokój podczas zmiany pogody.
–– Czy naprawdę nie niepokoi cię zachowanie chmur? –– dziwiły się ptaki.
–– Nie –– odpowiadała spokojnie beztroska chmurka. –– A dlaczego miałoby mnie to niepokoić? Chmury pobawią się trochę na niebie i znów się rozproszą.
–– A jeśli się nie rozproszą? –– pytało z niepokojem słońce. –– Najbardziej boję się, że pewnego dnia zasłonią mnie na zawsze i nigdy więcej nie będę mogło ogrzewać Ziemi swoim ciepłem.
–– Oczywiście, że się rozproszą, co innego miałyby zrobić? –– Lauma uspokajała słońce. –– Przez całe moje życie nie widziałam, żeby chmury na zawsze zasłoniły niebo.
