Bajka o Mirce

Była sobie raz dziewczynka imieniem Mirka, która uczyła się w pierwszej klasie. I tak bardzo nie lubiła chodzić do szkoły, że rano nie chciała wstawać z łóżka. ― Mirka, czas się zbierać! ― wołała ją mama. ― Nie chcę! ― odpowiadała dziewczynka i przewracała się na drugi bok, zakrywając głowę kołdrą. ― Jeśli nie będziesz się uczyć, niczego pożytecznego się nie dowiesz ― nalegała mama. ― No i dobrze! Nie muszę umieć czytać i pisać! ― burczała Mirka niegrzecznie. Na lekcjach Mirka rozmyślała o niebieskich migdałach i nie robiła tego, o co prosiła nauczycielka. W dzienniczku miała same jedynki i dwójki, a w zeszytach naklejki ze smutnymi słoneczkami i płaczącymi chmurkami, ale Mirka zupełnie się tym nie przejmowała. Pewnego razu Mirka przyszła do szkoły i przed budynkiem spotkała kotka. Kotek głośno mruczał i patrzył na dziewczynkę z nadzieją. ― Czego chcesz, malutki? ― zapytała Mirka, głaszcząc kotka. ― Cześć! ― Nagle kotek odezwał się ludzkim głosem. ― Ojej! Ty umiesz mówić! ― zawołała uradowana dziewczynka. ― I nie tylko. Jeszcze bardzo lubię się uczyć i dowiadywać ciekawych rzeczy, ale nie chcą mnie wpuścić do szkoły ― poskarżył się kotek.